سوار بر بالهاي خيال

             سفر مي‌كنم

                سبك و بي غم

                      دور از رهگذران

مي‌روم تا دشت فرداها...

تا كلبه‌ي كوچكمان راهي نيست

           پشت پنجره‌ي آبي‌اش

                            پر از تماشا مي‌شوم

    و غرق در احساس گلي

                                كه از باغچه‌ي صبح چيده‌ام

كلبه‌ام از جنس درياست

                             و به وسعت بي‌كران

        ولي افسوس

كه در حسرت آن چشمان روشن

                                       مانده‌ام...

            جمله‌اي سبز

                         قطره ‌اي عشق...